Sarah vertelde me dit met tranen in haar ogen tijdens onze eerste afspraak.
Ze was niet afstandelijk omdat ze niet meer van haar man hield.
Ze was afstandelijk omdat ze zich kapot voelde.
„Ik voelde me gewoon niet meer prettig daar beneden, hoe vaak ik ook doucht. Er was iets mis met mij.“
Ondanks alle verzorgingsproducten, douche-rituelen en crèmes bleef dat onaangename gevoel dat voortdurende wantrouwen tegenover het eigen lichaam.
En zoals zoveel vrouwen in hun 30s en 40s leed ze in stilte.
Haar arts zei: „Dat is normaal op uw leeftijd.“
Antibiotica hielpen even en toen kwam alles terug.
Elke terugval maakte haar onzekerder.
Ze begon nabijheid te vermijden. Intimiteit te vermijden.
„Het ging op een gegeven moment niet meer om de geur of het branden, maar om het feit dat ik me niet meer mezelf voelde.“